ОСВЕЩАВАНЕ НА ДОМ - ՏՆՕՐՀՆԵՔ

Според календара на Арменската апостолическа църква освещаването на дома (дънорхнек) започва на Рождество Христово. Ако човек желае, през годината може да освещава къщата си, но всеки християнин е длъжен два пъти в годината да го направи. Светите отци на нашата църква са определили два периода в годината за освещаване на домовете – на Рождество Христово ( до 40 дни след 6.01) и на Великден (до 50 дни след празника). При новопостроена къща също се прави ритуал по освещаване. Основите на освещаването на дома са поставени от Иисус Христос, който преди да изпрати своите апостоли да проповядват, ги съветвал „И в която къща влезете, първо казвайте „Мир на този дом!““. Свети Йоан Евангелист свидетелства, че след Възкресението си Иисус Христос при затворени врати влезе на горния етаж на дома, където се бяха събрали учениците му и ги благослови. След това апостолите влизаха в домовете на християните и носеха добрата вест за Рождеството Христово и за Светото Христово Възкресение. По този начин се е установила духовната традиция за ритуала по освещаването на домовете. В дните след Рождество Христово и Възкресение Христово църковните служители посещават домовете на хората и предават вестта за Рождество Христово или Възкресение Христово, освещават жилищата им и живущите в тях, както и благата в дома – солта, хляба, водата и огнището. След това свещеникът пръска светената водата като прави кръстен знак по ъглите на стаите и членовете на семейството и се моли Господ да ги закриля.
Влиянието на освещаването на дома се засилва, когато с влизането в къщата се прочете следният цитат от Светото Евангелие от Лука „днес стана спасение на твоя дом, понеже Син Човеческий дойде да подири и да спаси погиналото.“ (Лука, 19:9-10). Скъпи приятели, освещаването на дома е важно за мира в нашето семейство, за съхраняването на любовта, благодарение на него домът и живущите в него се предават на Божието покровителство.

ՏՆՕՐՀՆԵՔ

Սիրելի հայրենակիցներ, այս անգամ ցանկանում ենք խոսել տնօրհնեքի մասին, քանի որ, ըստ Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու օրացույցի, սկսվում է տնօրհնեքի առաջին շրջանը: Տարվա ընթացքում  ցանկացած ժամանակ կարելի է տնօրհնեք կատարել, բայց ամեն քրիստոնյա պարտավոր է  տարին երկու անգամ պարտադիր տնօրհնեք կատարել: Մեր եկեղեցու սուրբ հայրերը սահմանել են տնօրհնեք կատարելու երկու շրջան՝ Սուրբ  Ծննդյան (հունվարի 6-ից՝ Սուրբ Ծննունդից հետո) և Սուրբ  Հարության (Սուրբ  Հարությանտոնից հետո 50 օրերի ընթացքում), նաև նորակառույց  տան օրհնության կարգ: Տնօրհնեքը հաստատել է մեր Տեր Հիսուս  Քրիստոսը  և աշակերտներին քարոզչության ուղարկելուց առաջ պատվիրել է. «Որ տուն որ մտնեք խաղաղություն ցանկացեք այդ տանը»: Սուրբ Հովհաննես Ավետարանչի վկայությամբ Հիսուս Քրիստոս հարությունից հետո փակ դռների միջով մտավ Վերնատուն, ուր հավաքված էին աշակերտները, և օրհնեց նրանց (Հովհ. 20:19-20): Այնուհետև  առաքյալները մտնում էին քրիստոնյաների տները և ավետում Սուրբ Ծննդյան (Աստվածահայտնության) և Սուրբ Հարության Բարի լուրը:                  Հոգևոր բարեպաշտական աստվածահաստատ այս արարողությունը Առաքելական Ս. Եկեղեցին շարունակական է դարձրել տնօրհնեքի միջոցով: Ս. Ծննդյան և Ս. Հարությանը հաջորդող օրերին եկեղեցու սպասավորները այցելում են մարդկանց տները և փոխանցում Հիսուս Քրիստոսի Ծննդյան կամ Հարության Ավետիսը, օրհնում  նրանց բնակարանը և բնակիչներին, նաև տան բարիքները` հացը, աղը և ջուրը, օրհնում օջախը: Ապա  քահանան օրհնված ջուրը խաչաձև ցողում է բնակարանի անկյունները և օջախի անդամների համար պահպանություն հայցում Ամենակալ Աստծուց:

Տնօրհնեքի կատարման նպատակն ու իմաստը լիարժեք ընդգծվում է բնակարանամուտի ժամանակ  ընթերցվող ավետարանական հատվածում. «Այսօր այս տան համար փրկություն եղավ…, որովհետև Մարդու Որդին եկավ փնտրելու և փրկելու կորածին» (Ղուկ.19:9-10): Սիրելիբարեկամներտնօրհնեքը կարևոր է մեր ընտանիքի խաղաղության, սիրո, համերաշխության համար, տնօրհնեքի շնորհիվ տունը և տան անդամները հանձնվում են Աստծո պահպանության ներքո ու հեռու են մնում սատանայի՝ չարի, տեսակ-տեսակ փորձություններից, ուստի անհրաժեշտ է, որ մենք հոգևորականին հրավիրենք մեր տուն տնօրհնեքի: «Եթե Տերը տունը չշինի, իզուր են չարչարվում այն շինողները, եթե Տերը քաղաքը չպաշտպանի, իզուր են հսկում պահապանները նրա» (Սաղմոս 126:1):